Πανέμορφη κουκουβάγια του χιονιού βρέθηκε στη «ζεστή» Καλιφόρνια – Συρροή από παρατηρητές στην περιοχή

45

Μια κουκουβάγια του χιονιού, σαν βγαλμένη από τον κόσμο μαγείας του Χάρι Πότερ, εντοπίστηκε ανάμεσα στους φοίνικες της παραλιακής νότιας Καλιφόρνιας. 

Οι κουκουβάγιες του χιονιού ενδημούν στην αρκτική τούνδρα όπου το κατάλευκο φτέρωμά τους τις καθιστά δυσδιάκριτες μέσα στο λευκό σκηνικό.

«Απαντώνται στο πολύ, πολύ βόρειο Καναδά» αναφέρει ο Τζάρετ Ντέιβι, ειδικός άγριας ζωής και συντονιστής στο κέντρο Wetlands and Wildlife Care Center στην παραλία Χάντινγκτον της Καλιφόρνια.

«Το νότιο σύνορο της χειμερινής τους εμβέλειας είναι ο βορράς των Ηνωμένων Πολιτειών. Οπότε, δεν είναι ασυνήθιστο να βρίσκονται στην Ουάσινγκτον ή τη Μινεσότα ή το Μέιν τον χειμώνα. Όμως, το να βρίσκονται τόσο νότια, είναι πραγματικά σπάνιο» σημειώνει ο ίδιος.

Οι κάτοικοι της περιοχής Σάιπρες στην Καλιφόρνια, 40 χιλιόμετρα από το κέντρο του Λος Άντζελες, εξέλαβαν ως «θαύμα των Χριστουγέννων» την παρουσία της εντυπωσιακής κουκουβάγιας στην περιοχή τους στα μέσα Δεκεμβρίου.

«Είναι εκπληκτικό να βλέπεις μια κουκουβάγια του χιονιού στη νότια Καλιφόρνια» επιβεβαιώνει ο Κρις Σπάρτζιον, πρόεδρος του προγράμματος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Pasadena Audubon Society, μιας τοπικής οργάνωσης που καταγράφει και προστατεύει την ορνιθοπανίδα της περιοχής.

Βεβαίως, εκείνος και ο Ντέιβι δεν είναι οι μόνοι που ενθουσιάστηκαν με την εμφάνιση του επιβλητικού πτηνού. Εκατοντάδες άνθρωποι θαύμασαν την κουκουβάγια, με κάποιους να ταξιδεύουν από μακριά για να τη δουν.

«Τον Φεβρουάριο πέταξα στη Μανιτόμπα του Καναδά και έπειτα ταξίδεψα οδικώς βόρεια για ώρες ώστε να δω μια κουκουβάγια του χιονιού. H θερμοκρασία εκεί ήταν στους -4 βαθμούς Κελσίου. Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα έβλεπα μια εδώ, με τα κοντομάνικά μου σε ένα δρόμο των προαστίων και καιρό με 21 βαθμούς» παραδέχεται εντυπωσιασμένος ο Σπάρτζιον.

Κανείς δε γνωρίζει πώς και γιατί η κουκουβάγια βρέθηκε τόσο μακριά από το φυσικό ενδιαίτημά της, αν και οι ειδικοί ορνιθολόγοι έχουν κάποιες θεωρίες.

«Τα αποδημητικά πουλιά κάνουν περιστασιακά τρελά πράγματα: Πάνε σε λάθος κατευθύνσεις, ή πολύ μακριά, μεταναστεύουν λάθος περίοδο το χρόνο, κι άλλα τέτοια ανάλογα» εξηγεί ο Σπέρτζιον.

Επίσης, μπορούν να χάσουν το δρόμο τους αν πρόκειται για νεαρά πτηνά που δεν έχουν ταξιδέψει πολλές φορές, προσθέτει ο Ντέιβι που βάσει των καφέ κηλίδων πάνω στο φτέρωμα των πουλιών που μεγαλώνουν με τα χρόνια, εκτιμά πως η συγκεκριμένη δεν είναι άνω των δύο χρόνων.