Του Χρήστου Γκουγκουρέλα,**
Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, με την έκδοση δύο προκλητικών διαταγμάτων, που φέρουν ασφαλώς την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία θέσπισε δύο νέα ‘‘θαλάσσια πάρκα’’ στην Ανατολική Μεσόγειο και το Β. Αιγαίο προκειμένου, όπως ισχυρίζεται, για αμιγώς περιβαλλοντικούς λόγους να προστατεύσει τα θαλάσσια οικοσυστήματά της και να ενδυναμώσει τη βιωσιμότητά τους. Με το ‘‘πάρκο’’ της Ανατολικής Μεσογείου ‘‘κυκλώνει’’ το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου (ίδετε τον Χάρτη 1 στο τέλος του κειμένου) ενώ με το ‘‘πάρκο’’ του Βόρειου Αιγαίου ‘‘διεμβολίζει’’ τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου και δη τον ‘‘διεκδικεί’’ μέχρι τα όρια των χωρικών υδάτων των δύο νησιών μας (ίδετε τον Χάρτη 2 στο τέλος του κειμένου).
Η Ελλάδα, έστω και για το ‘‘φαίνεσθαι’’, αντιδρά και υποστηρίζει ότι η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ορίζει ρητά ότι τα κράτη δεν μπορούν να ασκούν μονομερώς εξουσίες προστασίας του περιβάλλοντος σε ζώνες εκτός των χωρικών τους υδάτων, όταν αυτές οι ζώνες θίγουν την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ άλλων κρατών. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα διατείνεται ότι η ‘‘χωροθετική τοποθέτηση’’ των δύο τουρκικών ‘‘πάρκων’’ έλαβε χώρα μέσα σε ζώνες που ‘‘θίγουν’’ τη δική της υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σε Ανατ. Μεσόγειο και Β. Αιγαίο. Τα ‘‘θαλάσσια πάρκα’’ της Τουρκίας όμως είναι γεγονός.
Είναι, λοιπόν, εθνικής σημασίας το ερώτημα περί το γιατί η Τουρκία θέσπισε τα συγκεκριμένα ‘‘πάρκα’’ (marine parks) επιλέγοντας κυρίως τη συγκεκριμένη ‘‘θαλάσσια χωροθέτησή’’ τους και περαιτέρω περί το τι επιτυγχάνει με αυτήν την πρωτοβουλία(;).
Πριν ‘‘καταπιαστεί’’ κάποιος όμως με τα κεφαλαιώδη αυτά ερωτήματα, είναι απολύτως απαραίτητο να έχει στο μυαλό του τα εξής πάρα πολύ σημαντικά δεδομένα: Η υφαλοκρηπίδα ενός παράκτιου κράτους, όπως είναι η Ελλάδα, με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, υπάρχει, ως ζώνη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων του κράτους αυτού, αυτοδικαίως και εξ’ υπαρχής, ipso facto και ab initio κατά τη διεθνή ορολογία. Μπορεί, λοιπόν, να μην απαιτείται η ανακήρυξή της με μονομερή πράξη του παράκτιου κράτους σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο, αλλά πρέπει να οριοθετηθεί για να είναι δυνατή η άσκηση ‘‘επί του πεδίου’’ της των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κράτους αυτού. Όταν δε επικαλύπτεται στα απώτατα όριά της με τη δυνητική υφαλοκρηπίδα έτερου παράκτιου κράτους, τότε είτε λαμβάνει χώρα συνιοριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των παράκτιων κρατών, είτε η οριοθέτηση αυτή ανατίθεται σε διεθνές δικαιοδοτικό ή διαιτητικό όργανο με συνυποσχετικό των παράκτιων κρατών.
Η ΑΟΖ, σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, για να αποτελέσει νόμιμη και διεθνώς κατοχυρωμένη ‘‘θαλάσσια ζώνη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων’’, πρέπει να ανακηρυχθεί οπωσδήποτε και πάλι, σε περίπτωση αλληλεπικάλυψής της με διεκδικούμενες ΑΟΖ αντικείμενων ή παρακείμενων κρατών, πρέπει είτε να συνοριοθετηθεί κατόπιν συμφωνίας με τα κράτη αυτά, είτε να οριοθετηθεί με απόφαση διεθνούς δικαστηρίου κατόπιν προσφυγής σε αυτό με συναίνεση όλων των ενδιαφερόμενων μερών.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από το τουρκικό ‘‘πάρκο’’ της Ανατολικής Μεσογείου που ‘‘πνίγει’’ το σύμπλεγμα του Καστελόριζου καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος του θαλάσσιου χώρου ανάμεσα σε Ρόδο και Κύπρο, θυμηθείτε τι έγραφα, δυστυχώς ‘‘προφητικά’’, τον Αύγουστο του 2020 (ίδετε το άρθρο μου ‘‘Η ουσιαστική συνεπαγωγή της συμφωνίας ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου’’, https://eptanews.gr/apopsi/i-oysiastiki-synepagogi-tis-symfonias-oriothetisis-aoz-metaxy-elladas-kai-aigyptoy-arthro-toy-chr-gkoygkoyrela/), σχολιάζοντας το τι συνεπαγωγικά προέκυπτε σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και γεωπολιτικής μετά τη συμφωνία της (μερικής μόνο) οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας- Αιγύπτου, έτσι όπως αυτή η συμφωνία συγκεκριμένα είχε αποκρυσταλλωθεί, για να εννοήσετε ίσως το ‘‘γιατί’’ η Τουρκία ‘‘χωροθέτησε’’ στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή το ένα από τα δύο νέα ‘‘πάρκα’’ της:
‘‘Η έτερη ελληνική ‘‘υπονόηση’’ προκύπτει από τη φύση της οριοθέτησης που επιχειρήθηκε ανάμεσα στις δύο χώρες, η οποία οριοθέτηση είναι μερική (partial delineation οr demarcation). H οριοθέτηση έγινε προς ανατολικά μέχρι λίγο πριν τον 27ο Μεσημβρινό και προς δυτικά μέχρι τον 26ο Μεσημβρινό, μη θίγοντας πάντως τις τουρκικές ‘‘λεόντειες’’ διεκδικήσεις μεταξύ του 28ου και του 32ου Μεσημβρινού, καλύπτοντας μάλιστα μόνο τη… μισή Ρόδο και αφήνοντας φυσικά παντελώς απέξω το σύμπλεγμα του Καστελόριζου.
Όμως με τη συλλογιστική του εξ’ αντιδιαστολής επιχειρήματος (argumentum a contrario), η Ελλάδα φαίνεται να ενδυναμώνει ακούσια, με την παρούσα Συμφωνία, ένα βασικό ‘‘υποστηρικτικό διαπραγματευτικό εργαλείο’’ των Τούρκων: Μην προβαίνοντας σε ολιστικού τύπου οριοθέτηση με τους Αιγύπτιους, αλλά, αντιθέτως, παραπέμποντάς την αόριστα στο… μέλλον, η Ελλάδα μοιάζει ως να αδυνατεί να αποκρούσει τον ισχυρισμό περί ‘‘μειωμένης επήρειας’’ του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελόριζου, που οι Τούρκοι θεμελιώνουν στις ‘‘ειδικές συνθήκες’’ της Ανατολικής Μεσογείου, στον ιδιάζοντα γεωλογικό σχηματισμό της περιοχής και στο μήκος των εκατέρωθεν ακτογραμμών. Ή, εναλλακτικώς, αφήνει να υπονοηθεί ότι δεν μπορεί να επιβάλει την ‘‘πλήρη επήρεια’’ των νήσων της σε διεθνείς συμφωνίες, την ‘‘πλήρη επήρεια’’ την οποία ρητορικώς και απερίφραστα προβλέπει και κατοχυρώνει το Διεθνές Δίκαιο.
Εκτός τούτου, η ‘‘μερική οριοθέτηση’’ της εν λόγω Συμφωνίας είναι ‘‘πενιχρώς λυσιτελής’’. Παραμένοντας, σκοπίμως και κατά διπλωματική επιλογή, ανοικτό το θέμα της ‘‘πλήρους επήρειας’’ του Καστελόριζου, εξακολουθεί να είναι ‘‘τεχνικά, γεωγραφικά και νομικά’’ ανέφικτη η ‘‘εφαπτότητα’’ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου’’.
Να, λοιπόν, γιατί η Τουρκία ‘‘παρεμβαίνει’’ στον θαλάσσιο χώρο που στην ουσία συνιστά δυνητική (αλλά μη οριοθετημένη) υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, δεδομένου βεβαίως ότι, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου ‘‘δικαιούται επήρειας’’ σε αυτού του είδους τις θαλάσσιες ζώνες. Διότι, η Ελλάδα ‘‘αποδεδειγμένα’’ ‘‘απέφυγε’’ τον Αύγουστο του 2020 να συνοριοθετήσει με την Αίγυπτο και ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού τη ‘‘διαθέσιμη’’ ΑΟΖ, αφήνοντάς την, σε συνεννόηση με την Αίγυπτο, κυριολεκτικά ‘‘ορφανή’’ και ανοικτή για την εκδήλωση των τουρκικών διεθνών προθέσεων, γεωπολιτικών σχεδιασμών και στρατηγικών οραμάτων.
Έχω μάλιστα τονίσει (ίδετε το άρθρο μου ‘‘Η δημοπράτηση θαλάσσιων οικοπέδων από την Αίγυπτο και η ελληνική διπλωματική retour’’, https://eptanews.gr/apopsi/i-dimopratisi-thalassion-oikopedon-apo-tin-aigypto-kai-i-elliniki-diplomatiki-retour-toy-chr-gkoygkoyrela/) ότι τον Φεβρουάριο του 2021, κατά τη δημοπράτηση του θαλάσσιου οικοπέδου EG-MED-W18, η Αίγυπτος σεβάστηκε και δεν διανοήθηκε να ‘‘ακουμπήσει’’ την περίφημη γραμμή ‘‘Erciyes’’, δηλαδή τις συντεταγμένες που κατέθεσε η Τουρκία αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα της στον ΟΗΕ, τον Νοέμβριο του 2019.
Και έτσι, είχα τότε ισχυριστεί ότι ‘‘Το άνω πρώτο αιγυπτιακό θαλάσσιο ‘‘οικόπεδο’’ αμφισβητεί ad hoc την επήρεια στις θαλάσσιες ζώνες της ανήκουσας στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου νήσου Στρογγύλης. Χωρίς όμως την επίδραση της Στρογγύλης δεν έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο. Ταυτόχρονα, περιορίζονται και τα ‘‘θαλάσσια σύνορα’’ Ελλάδας και Αιγύπτου και αντιστρόφως προκύπτει ‘‘θαλάσσια εφαπτότητα’’ Τουρκίας και Αιγύπτου. Αυτό δε το κολόβωμα των δύο κεντρικών πόλων άπαντος του Ελληνισμού (της Ελλάδας και της Κύπρου) προξενεί χωρική ασυνέχεια στον γεωγραφικό ορίζοντα της κυριαρχικής έκφρασης του Ελληνισμού και συνεπαγωγικά επιφέρει καθοριστική μείωση του γεωπολιτικού δυναμικού και της ισχύος της επιρροής του’’.
H απάντηση, επομένως, στο άνω ‘‘γιατί;’’ είναι διότι η Τουρκία και θέλει και μπορεί. Διότι εκμεταλλεύεται το κενό, εκμεταλλεύεται τη μη ολική συνοριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου και τη μη συνοριοθέτηση γενικώς ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Και μπορεί μεν η ‘‘χωροθέτηση’’ του θαλάσσιου ‘‘πάρκου’’ της στην Ανατ. Μεσόγειο να μην είναι μια νομική πράξη ίδιας και όμοιας διεθνούς φύσης, περιεχομένου, σημασίας και αποτελέσματος με μια πιθανή ανακήρυξη ΑΟΖ ή, πολύ περισσότερο, με μια (συν)οριοθέτηση ΑΟΖ, δηλαδή μπορεί μεν το τουρκικό διάταγμα δημιουργίας του θαλάσσιου πάρκου να μην είναι ‘‘similia similibus’’, όπως λέγεται στη διεθνή ορολογία, με την ‘‘κατοχύρωση’’ της τουρκικής υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ στην περιοχή, όμως η Τουρκία με το νέο αυτό θαλάσσιο ‘‘πάρκο’’ εκφράζει επί του πεδίου ξεκάθαρα το γεωπολιτικό της όραμα για την περιφερειακή πραγματικότητα, ‘‘πατά σταθερά στις ράγες’’ του δόγματος της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ και δεν κάνει ‘‘βήμα πίσω’’, στέλνει σαφές και ‘‘αδιαπραγμάτευτο’’ μήνυμα σε Ελλάδα και Αίγυπτο να μην προχωρήσουν σε ολική συνοριοθέτηση των ΑΟΖ τους στην Αν. Μεσόγειο, ‘‘κλείνει το μάτι’’ στην Αίγυπτο για συνοριοθέτηση ΑΟΖ στην εν λόγω περιοχή, αποκόπτει αυστηρά και ανυποχώρητα τη ‘‘συνδεσιμότητα’’ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, καθώς δεν αναγνωρίζει (ίδετε τον 1ο Χάρτη στο τέλος του κειμένου) καμία άλλη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου σε θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων και ‘‘αυτοκηρύσσεται’’ ρυθμιστής στη διέλευση του ηλεκτρικού καλωδίου που θα ενώνει Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα με το ευρωπαϊκό δίκτυο ενέργειας.
Το δε ‘‘πάρκο’’ του Βόρειου Αιγαίου εκτείνεται σε μια μεγάλη θαλάσσια ζώνη μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου και ‘‘εισχωρεί’’ σε ελληνική υφαλοκρηπίδα και δυνητική ΑΟΖ, φτάνοντας μέχρι τις παρυφές των ελληνικών χωρικών υδάτων. Δεδομένου, λοιπόν, ότι δεν υφίσταται στο Αιγαίο (συν)οριοθέτηση ούτε υφαλοκρηπίδας ούτε ΑΟΖ, το ‘‘πάρκο’’ αυτό είναι μια ‘‘χειροπιαστή υλοποίηση’’ σε πραγματικό χώρο και χρόνο της τουρκικής, επικαλυπτόμενης με το γνωστό ‘‘casus belli’’, ρητορείας περί χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 6 και μόνο ναυτικά μίλια, αποτελεί μια γνήσια προβολή της θεωρίας της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’, με βάση την οποία το Αιγαίο με μια μέση νοητή γραμμή από Βορρά προς Νότο ‘‘διαχωρίζεται’’ στα δύο προκειμένου να έχουν από περίπου δύο ισομεγέθεις ζώνες ένθεν κακείθεν της γραμμής Ελλάδα και Τουρκία, και φυσικά, κατά την πάγια τουρκική λογική, ‘‘αποστερεί’’ από τα νησιά μας οποιαδήποτε επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες πλην της αιγιαλίτιδας. Παράλληλα δε, η Τουρκία δημιουργεί μια ζώνη προστασίας στην έξοδο των Δαρδανελλίων, ακριβώς στο τμήμα του Αιγαίου που διαθέτει την καλύτερη προοπτική παραγωγής αιολικής ενέργειας.
Και η Ελλάδα; Τι κάνει η Ελλάδα απέναντι σε όλα αυτά; Μα, το Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια ‘‘απαντητική’’ ανακοίνωση, ‘‘βγαίνοντας και από την υποχρέωση’’. Δεν αρκεί αυτό; Η Ελλάδα είναι σταθερός και μόνιμος σύμμαχος του ‘‘δυτικού στερεώματος’’ και, αν είχε στιβαρή ηγεσία, θα αντιδρούσε άμεσα. Ένας, λοιπόν, στιβαρός Έλληνας Πρωθυπουργός τώρα (για να μην πω ‘‘χθες’’), μια που απ’ ό,τι φαίνεται τα θαλάσσια ‘‘πάρκα’’ είναι τα ‘‘προεόρτια’’ της (οσονούπω αναμενόμενης) τυπικής νομοθέτησης του δόγματος της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ από την τουρκική Βουλή, θα παρατούσε έστω και με ‘‘βαριά καρδιά’’ τις διακοπές του, θα μετέβαινε στην (ακόμη) ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου, τις ΗΠΑ, και εξηγώντας την κατάσταση στον Αμερικανό Πρόεδρο θα ζητούσε την πλήρη εφαρμογή των νόμων που το ίδιο το Κογκρέσο ψήφισε για την περιοχή. Με βάση το νόμο για την ασφάλεια και την ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο (ίδετε στο τέλος του κειμένου, Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act of 2019, https://www.congress.gov/bill/116th-congress/senate-bill/1102/text) και τον νόμο για τη ‘‘γέφυρα’’ της Ανατολικής Μεσογείου (ίδετε πάλι στο τέλος του κειμένου, Eastern Mediterranean Gateway Act, https://www.congress.gov/bill/119th-congress/house-bill/3307), οι ΗΠΑ όχι μόνο ‘‘ευλογούν’’ το τριμερές σχήμα ενεργειακής και διπλωματικής σύμπλευσης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ και βασίζουν γεωπολιτικές στοχεύσεις τους σ’ αυτό αλλά αναλαμβάνουν και την υποχρέωση να ‘‘αμυνθούν κατά κακόβουλων πρωτοβουλιών και επιρροών οποιουδήποτε στην εν λόγω περιοχή’’ και να αποτρέψουν τυχόν αποσταθεροποιητικά εγχειρήματά του.
Ένας στιβαρός Έλληνας Πρωθυπουργός, αν η χώρα είχε ολοκληρωμένο θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό (ΘΧΣ), αν δηλαδή ο σχεδιασμός αυτός στηριζόταν σε ένα ήδη ισχύον πολυφασματικό υπόβαθρο νομοθεσίας που αφορά περιβαλλοντικά, ενεργειακά, χωροθετικά και αναπτυξιακά ζητήματα, με άλλα λόγια αν η χώρα ήδη διέθετε ένα πλήρες και σαφές νομικό πλαίσιο οργάνωσης και διαχείρισης όλης της ανθρωπογενούς δράσης επί των θαλασσίων ζωνών της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, και δη αν αυτόν τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό τον είχε ήδη καταθέσει και ‘‘επισημοποιήσει’’ στην ΕΕ, θα προκαλούσε τη σύγκληση Συνόδου Κορυφής στην ΕΕ για να επιχειρηματολογήσει ως προς την ‘‘παραβίαση’’ και ‘‘κατατρύπηση’’ της ήδη ‘‘κατοχυρωμένης’’ ελληνικής, άρα και ευρωπαϊκής, θαλάσσιας σφαίρας από την Τουρκία και θα καλούσε τους Ευρωπαίους για δράση και αποτροπή.
Ένας στιβαρός Έλληνας Πρωθυπουργός θα προσέφευγε χωρίς χρονοτριβή και στο ΝΑΤΟ για την ενεργοποίηση του μηχανισμού αποκλιμάκωσης (NATO de-escalation mechanism) μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έτσι ώστε να ‘‘κοπεί άμεσα η φόρα’’ των Τούρκων που ετοιμάζουν τη ‘‘θεσμική κανονικοποίηση’’ της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’. Ένας στιβαρός Έλληνας Πρωθυπουργός και πολύ περισσότερο αυτός που ‘‘υπερηφανεύεται’’ για τη Διακήρυξη της Αθήνας περί ‘‘φιλίας και καλής γειτονίας’’ μεταξύ των δύο χωρών (Δεκέμβριος 2023), θα έλεγε πάραυτα και ‘‘κατάμουτρα’’ στον Ερντογάν ότι η Διακήρυξη ‘‘απαγορεύει’’ κάθε μονομερή δήλωση, ενέργεια ή πρωτοβουλία, η οποία ενδέχεται να ‘‘διασαλεύσει’’ την ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή.
Όμως, ο πιο ‘‘woke ever’’ Πρωθυπουργός της χώρας, άλλοτε ‘‘πολέμιος του Τραμπισμού’’, έχει ‘‘τεθεί στο περιθώριο’’ από την αμερικανική ηγεσία, η Ελλάδα, πέραν από έναν χάρτη (υποτιθέμενου) ΘΧΣ που εμφάνισε την 16-4-2025, δεν κατέθεσε ποτέ ΘΧΣ στην ΕΕ και πρακτικά δεν διαθέτει ούτε διέθετε ποτέ επισήμως και ουσιαστικώς έναν τέτοιο σχεδιασμό (παρακαλώ ίδετε τη σχετική σελίδα της Κομισιόν για τον ΘΧΣ https://maritime-spatial-planning.ec.europa.eu/countries/greece που αφορά την Ελλάδα, όπου και σήμερα – 21/8/2026 – αναγράφεται με απόλυτη σαφήνεια ότι ‘‘Greece has not yet adopted an Maritime Spatial Plan’’, αναγράφεται δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν ‘‘υιοθέτησε’’ ακόμη, άρα ούτε και υπέβαλε στην ΕΕ, θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό) και άπαντες στην Κυβέρνηση ‘‘λουφάζουν’’ απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα και την εκδίπλωση των τουρκικών ‘‘μεγαλεπήβολων σχεδίων’’ ελέω της επιλεχθείσας ‘‘πολιτικής των ήρεμων νερών’’.
Ζούμε ‘‘ιστορικά γεγονότα’’, άλλως ‘‘ιστορικές στιγμές’’. Άλλοι λένε ότι ο, κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον, απερχόμενος Πρωθυπουργός ‘‘δεν μπορεί’’ πια να σταθεί διεθνώς απέναντι στον οποιονδήποτε, όντας ‘‘παραγκωνισμένος’’ και ‘‘απομονωμένος’’, άλλοι δε θεωρούν ότι όλα τούτα είναι ‘‘επιφαινόμενα’’ και ‘‘σημάδια’’ μιας ήδη ‘‘προσυμφωνημένης’’ και πάντως ‘‘επικείμενης μοιρασιάς’’ μεταξύ των δύο χωρών σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Εσείς τι λέτε; Και πώς θα ‘‘απαντήσετε’’ στα τεκταινόμενα με την ψήφο σας στις επόμενες εκλογές…..;
—
*Στον Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act of 2019 (https://www.congress.gov/bill/116th-congress/senate-bill/1102/text), δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα εξής σημεία (τα οποία είναι εδώ μεταφρασμένα από την αγγλική γλώσσα):
‘‘Η Ελλάδα είναι πολύτιμο μέλος του ΝΑΤΟ και βασικός πυλώνας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο’’.
‘‘Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος αντιτίθενται σε οποιαδήποτε ενέργεια στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα, να παραβιάσει το διεθνές δίκαιο ή να υπονομεύσει τις σχέσεις καλής γειτονίας και, σε κοινή της 21ης Μαρτίου 2019, συμφώνησαν να ‘‘αμυνθούν κατά εξωτερικών κακόβουλων επιρροών στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή’’.
‘‘Η εξερεύνηση ενέργειας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου πρέπει να προστατεύεται από απειλές που θέτουν τρομοκρατικές και εξτρεμιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Χεζμπολάχ και οποιουδήποτε άλλου παράγοντα στην περιοχή’’.
‘‘Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει την πρόθεσή τους να αγοράσουν το σύστημα S-400 από τη Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία υπόκειται σε υποχρεωτικές κυρώσεις βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής μέσω Κυρώσεων ( Δημόσιος Νόμος 115–44 )’’.
‘‘Είναι πολιτικός στόχος των ΗΠΑ να διατηρηθεί μια ισχυρή ναυτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και επενδύσεις στις ναυτικές εγκαταστάσεις στον κόλπο της Σούδας στην Ελλάδα και να αναπτυχθεί βαθύτερη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας με την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των πρόσφατων αναπτύξεων MQ-9 στην αεροπορική βάση της Λάρισας και της εκπαίδευσης ελικοπτέρων του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στην κεντρική Ελλάδα’’.
** Ο Χρήστος Γκουγκουρέλας είναι Δικηγόρος, LLM in International Commercial Law, LLM in European Law, Cer. LSE in Business, International Relations and the political science
