Μια μοναδική παράσταση του ΠΗΓΑΣΟΥ, μια μεταφορά του ομότιτλου ποιητικού μονόλογου του Αντώνη Κάλφα στο ερειπωμένο νότιο τείχος του αρχαίου Δίου, σε έναν σκηνικό χώρο άκρως ταιριαστό με το γλυκόπικρο λυρικό ποιητικό σύμπαν του συγγραφέα, που συνηθίζει να «βουτά» στα κοιτάσματα της μνήμης για να ερμηνεύσει τα τωρινά και τα μελλούμενα του κόσμου, ενός κόσμου που ««έγινε μια τεράστια πλάνη, γεμάτη δαιμονισμένες φωνές στα κρεματόρια, γενοκτονίες προσφύγων, νομάδες και λιθοβολημένες γυναίκες, πλανόδιους μικροπωλητές και ξεριζωμένους αφρικανούς …», ψάχνοντας τις αλήθειες που «δεν θα επιτρέψουν στον ήλιο να χάσει το βήμα του».
Κριτική για την παράσταση
«Η σκηνοθεσία του Χάρη Αμανατίδη δεν μεταγράφει απλώς το ποιητικό κείμενο σε σκηνική παρουσία», γράφει ο Νίκος Γραίκος, «αλλά τη μεθερμηνεύει με βάση τη δική του πρόσληψη, με λιτές, αλλά άκρως ευρηματικές σκηνοθετικές επιλογές», έτσι ώστε όσα ο ποιητής «αποκρύπτει ελλειπτικά, ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει σωματικά», ενώ, το corpus instrumentale που μετασχηματίζει επί σκηνής τις σκηνοθετικές προθέσεις είναι η ηθοποιός Δανάη Αμανατίδου, που, σε πλήρη καλλιτεχνική ωριμότητα και καλλιτεχνικό σφρίγος, επιτελεί στη σκηνή το ποιητικό κείμενο με σωματικότητα και ανεπιτήδευτη καλλιτεχνική αλήθεια», καθώς «το επιτελόν σώμα της ηθοποιού δεν είναι απλώς το πάσχον σώμα, αλλά το ίδιο το πάθος που μετασχηματίζεται σε λόγο και κίνηση».
«Στο διπλό ερώτημα, πώς μπορεί το σώμα να αποδώσει την ποίηση ή πώς μπορεί η ποίηση να εμπνεύσει το σώμα», γράφει ο Γραίκος, «η συγκεκριμένη παράσταση δεν είναι απλώς μια απάντηση, αλλά η συγκεκριμένη και μοναδική απάντηση, που δίνουν συνολικά ο σκηνοθέτης, η ηθοποιός, ο ποιητής και οι επιμελητές/τριες του φωτισμού (Κώστας Παπουτσίδης), των σκηνικών και των κοστουμιών (Βέτα Χαϊλατζίδου) και της μουσικής (Νατάσας Ιωαννίδου). Και είναι μοναδική η απάντηση, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο αυτό το ίδιο το ποιητικό κείμενο να αναπαρασταθεί με την ίδια σκηνική επιτέλεση από άλλο θεατρικό σύνολο.
Με αυτήν την έννοια τη παράσταση είναι κάτι ανάμεσα στην performance και στο συμβατικό θέατρο, επί της ουσίας μία μεταδραματική μορφή που πλάθεται και αναπλάθεται επί σκηνής με πρωτογενή υλικά το ποιητικό κείμενο και κυρίως το σώμα».
