Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη,
Πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν μικρό παιδί, μάγευαν την όσφρησή μου οι μυρωδιές που έβγαιναν από ένα μικρό μαγαζάκι με κρεατόπιτες, δίπλα στον σινεμά “Παλλάς”. Μου διαφεύγει ο τίτλος του καταστήματος και το όνομα του ιδιοκτήτη. Τέτοια πίτα, μια φορά το μήνα, ήταν σκέτη απόλαυση.
Ανάλογο κατάστημα διέθετε και ο παλιός ποδοσφαιριστής του Ολύμπου, του Πιερικού και αργότερα του Παναθηναϊκού, ο Γιαννάκος Χριστοφορίδης. Ήταν διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίστηκε με τον Πιερικό στο τελικό κυπέλου Ελλάδας απέναντι στον Ολυμπιακό, τον Ιούλιο του ΄63.
Όταν κατέβαινα τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκεί, κάτω από το τέταρτο δημοτικό σχολείο, ρουφούσα την ευωδία που εξέρχονταν από το μικρό, αλλά ζεστό μαγαζάκι του. Μέχρι να συνέλθω, με ζάλιζε η μυρωδιά από την πιτσαρία του αείμνηστου προέδρου του Πιερικού, Γιάννη Τσουκαλά, στην απέναντι γωνία.
Τις τελευταίες δεκαετίες, το γαστριμαργικό κενό συμπληρώνει με απόλυτη επιτυχία, το κατάστημα του κυρ Βασίλη, “ Ο Βάσιας”, στην οδό Ειρήνης, απέναντι από την παλιά εφορία. Οι κρεατόπιτες, οι πατατόπιτες, οι τυρόπιτες, όλα τα νόστιμα πιροσκί, έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην Κατερίνη.
Τακτικός πελάτης και λάτρης της πατατόπιτας, επισκέφτηκα την προηγούμενη εβδομάδα το κατάστημα, που την περίοδο αυτή και λόγω της νηστείας, είχε και έχει τεράστιο πελατολόγιο.
«Κυρ Βασίλη, έχεις μετρήσει πόσες πατατόπιτες πούλησες τη Σαρακοστή;».
«Είναι αμέτρητες οι πατατόπιτες. Δόξα τω Θεώ, δεν έχω παράπονο. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες, είναι η μεγάλη προσέλευση του κόσμου και των νέων παιδιών. Νηστεύει ακόμη ο κόσμος. Αυτό κρατάω τούτες τις μέρες. Αισιοδοξώ Γιάννη. Υπάρχει ακόμη ελπίδα»
»Εσύ που γράφεις κατά καιρούς τα κείμενά σου, γράψτο κι αυτό. Υπάρχει ακόμη ελπίδα».
Το γράφω κυρ Βασίλη. Όχι για να σου κάνω διαφήμιση. Δεν την έχεις ανάγκη από εμένα.
Ούτε το γράφω για να προβληθώ εγώ.
Το γράφω για να δώσουμε μια δόση ελπίδας που, φυσικά και πάλι, πηγάζει από την πίστη στο Θεάνθρωπο, από την Ανάσταση κι όχι από τις επίγειες εξουσίες που μας απογοήτευσαν περίτρανα.
Μακάρι με αυτή την ελπίδα να χτίσουμε κάτι καινούργιο, υγιές και ανθρώπινο, για όλη την κοινωνία, για την πατρίδα μας, για τις νέες και τους νέους μας.
