Η γιορτή του «αγίου» Βαλεντίνου ως προστάτη των ερωτευμένων είναι ανορθόδοξη και ξενόφερτη. Αποτελεί αναβίωση μιας ειδωλολατρικής αισθησιακής γιορτής που γινόταν αιώνες προ Χριστού και κατά την οποία οι Ρωμαίοι γιόρταζαν προς τιμήν του Νεβρώδ ή Βάαλ ή Βαλεντίνου (η λέξη Valentinus προέρχεται από το επίθετο values που σημαίνει «ισχυρός»), ή Λούπερκους, κυνηγού λύκων και την ονόμαζαν Λουπεργκάλια (Lupercalia). Το έθιμο ανταλλαγής δώρων μεταξύ των «αγαπημένων» συνηθίζονταν από εκείνη την εποχή, όπως και η χρήση του συμβόλου της καρδιάς (Βαλ στη γλώσσα των Βαβυλωνίων σημαίνει «καρδιά» και ήταν το σύμβολο του αιμοδιψή ειδωλολατρικού θεού Βάαλ).
Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να πει ότι ακόμη και στο ορθόδοξο εορτολόγιο, αν ψάξουμε τη 14η Φεβρουαρίου θα δούμε το όνομα Βαλεντίνος – ή καλύτερα Ουαλεντίνος. Οι γνώμες διίστανται περί του Αγίου Ουαλεντίνου. Υπάρχει ένας ιερομάρτυρας πρεσβύτερος Ουαλεντίνος που μαρτύρησε επί Κλαυδίου (51-54 μ.Χ.) και κάποιος άλλος με το ίδιο όνομα επίσκοπος Τέρνι, ο οποίος πιθανόν να έζησε τέλη του 3ου αι. μ.Χ..
Πάντως, όπως και να έχει η «γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου» με τη μορφή που την εννοούμε εμείς σήμερα (έρωτας, ροζ, μπαλόνια, κόκκινες κορδέλες κλπ) δεν έχει ουδεμία σχέση με την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Ο «άγιος» Βαλεντίνος, ως «άγιος» προστάτης των ερωτευμένων, δεν υπήρξε ποτέ, ούτε ως ορθόδοξος, ούτε ως ρωμαιοκαθολικός. Είναι ένα κατασκεύασμα, πιθανόν του εμπορίου, που προήλθε από ένα κατάλοιπο αρχαίου ειδωλολατρικού εθίμου το οποίο οδηγούσε τους νέους και τις νέες σε ανούσιες σαρκικές ακολασίες.
Ο δυτικόφερτος «άγιος των ερωτευμένων» Βαλεντίνος είναι μια καρικατούρα της εμπορικής κατανάλωσης, ένας ανύπαρκτος άγιος, κατασκεύασμα των αδίστακτων εμπόρων, για την παραπλάνηση των αφελών ρομαντικών.
