Της Ειρήνης Ζαβρίδου,
Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η ανοχή μετατρέπεται σε συνενοχή. Και φοβάμαι πως στην Πιερία έχουμε προ πολλού ξεπεράσει αυτό το σημείο.
Όσα βλέπουν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας δεν είναι απλώς δυσάρεστα. Είναι εξοργιστικά. Είναι αποκαλυπτικά μιας νοοτροπίας που, αν επιβεβαιωθούν όσα καταγγέλλονται, δείχνει πόσο βαθιά μπορεί να έχουν φτάσει οι παθογένειες, οι εξυπηρετήσεις και η περιφρόνηση προς κάθε έννοια νομιμότητας.
Και ας σταματήσουμε επιτέλους να προσποιούμαστε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα!
Η σαπίλα δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Χτίζεται μέρα με τη μέρα, όταν κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, όταν κάποιοι άλλοι κάνουν τα στραβά μάτια και όταν εμείς, οι πολίτες, καταπίνουμε αμάσητη κάθε δικαιολογία, κάθε επικοινωνιακό τέχνασμα και κάθε προεκλογική υπόσχεση. Και στο τέλος, πηγαίνουμε στην κάλπη και επιβραβεύουμε ανθρώπους που δεν έχουν αποδείξει ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.
Αλλά ας περάσουμε και στα ερωτήματα που κάποιοι οφείλουν να απαντήσουν.
Πού βρίσκεται ο Δικηγορικός Σύλλογος Πιερίας; Γιατί δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια; Δεν θεωρεί ότι όσα καταγγέλλονται αγγίζουν ζητήματα που αφορούν την ίδια τη λειτουργία των θεσμών και την εφαρμογή της νομιμότητας;
Πού βρίσκεται ο Συμβολαιογραφικός Σύλλογος; Δεν υπάρχουν συμβολαιογραφικές πράξεις, έγγραφα και υπογραφές που πρέπει να εξεταστούν; Δεν οφείλει κανείς να εξηγήσει ποιοι έλεγχοι έγιναν και με ποια δικαιολογητικά προχώρησαν οι συγκεκριμένες διαδικασίες;
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε. Κανένα αυθαίρετο δεν αποκτά νομιμοφάνεια από μόνο του. Κάπου υπάρχουν έγγραφα, κάπου υπάρχουν υπογραφές, κάπου υπάρχουν διοικητικές πράξεις και άνθρωποι που πρέπει να εξηγήσουν τι ακριβώς συνέβη. Και αν όλα έγιναν νόμιμα, ας βγουν να το τεκμηριώσουν. Αν όχι, ας αναζητηθούν οι ευθύνες εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που κάνει την υπόθεση ακόμη πιο σοβαρή.
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο, τα αυθαίρετα που έχουν ανακοινωθεί βρίσκονται στη ζώνη του Ολύμπου, στην περιοχή που συνδέεται με την ένταξη του Ολύμπου στο καθεστώς προστασίας της UNESCO.
Θυμόμαστε όλοι τις πανηγυρικές δηλώσεις των μεγάλων αρχόντων του τόπου μας, που εμφανίζονταν ως πρωταγωνιστές και αρχιτέκτονες αυτής της επιτυχίας. Όλοι ήθελαν ένα κομμάτι από τη δόξα της διεθνούς αναγνώρισης του Ολύμπου.
Σήμερα, όμως, έχουμε μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα:
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν έγγραφα και υπογραφές που φέρονται να αφορούν αυθαίρετες κατασκευές στην ίδια αυτή προστατευόμενη περιοχή; (να θυμίσουμε ότι υπάρχει το Π.Δ. από το 1990 – για την ζώνη προστασίας του Ολύμπου – μονοκατοικία/150 τ.μ. δόμηση κλπ κλπ)
Για ποιον λόγο εμφανίζονται υπογραφές με ημερομηνίες που συμπίπτουν με την ημερομηνία της ανακοίνωσης της ένταξης του Ολύμπου στο καθεστώς της UNESCO;
Ποιος γνώριζε; Ποιος έλεγξε; Ποιος υπέγραψε; Ποιος ενέκρινε; Και, κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να δώσει καθαρές απαντήσεις;
Πού είναι ο Δήμαρχος Δίου-Ολύμπου; Γιατί δεν έχει βγει δημόσια να τοποθετηθεί; Πού είναι η Αντιπεριφερειάρχης Πιερίας; Δεν θεωρούν ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά την αξιοπιστία της διοίκησης, την προστασία του Ολύμπου και την εικόνα ολόκληρης της Πιερίας;
Τουλάχιστον, ο Δήμαρχος Κατερίνης εξέδωσε μια ανακοίνωση, δηλώνοντας ότι δεν είχε γνώση των συγκεκριμένων υποθέσεων. Μπορεί κανείς να αξιολογήσει την ανακοίνωση, αλλά τουλάχιστον υπήρξε μια δημόσια τοποθέτηση.
Οι υπόλοιποι; Τι περιμένουν; Να ξεχαστεί το θέμα; Να κουραστεί η κοινή γνώμη; Να περάσει η επικαιρότητα και να επιστρέψουμε όλοι στην καθημερινότητά μας;
Και είναι να μην πάρουμε φόρα!
Γιατί όσοι σήμερα κρύβονται πίσω από τη σιωπή τους, όσοι επιλέγουν να μην απαντούν, όσοι θεωρούν ότι η δημόσια λογοδοσία είναι προαιρετική, ας θυμηθούν κάτι: Δεν ήταν πάντα θεατές των εξελίξεων. Κάποιοι από αυτούς κρατούσαν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του τόπου. Τις πολιτικές, τις διοικητικές, αλλά και τις επαγγελματικές τύχες ανθρώπων που πάλεψαν, επένδυσαν, δημιούργησαν και είδαν τους κόπους τους να συνθλίβονται μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν τους έδωσε ποτέ τις ίδιες ευκαιρίες.
Και τώρα τι περιμένουν από τους πολίτες; Να σιωπήσουν; Να ξεχάσουν; Να μην ενοχλήσουν; Να μην απαιτήσουν εξηγήσεις;
Όχι. Αυτή η εποχή πρέπει να τελειώσει.
Η Πιερία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ο Όλυμπος δεν είναι προσωπικό τρόπαιο κανενός αιρετού. Οι θεσμοί δεν υπάρχουν για να εξυπηρετούν παρέες και οι δημόσιες θέσεις δεν είναι ασπίδα προστασίας από την κριτική.
Αν υπάρχουν ευθύνες, πρέπει να αποδοθούν. Αν υπάρχουν παρανομίες, πρέπει να διερευνηθούν. Αν υπάρχουν υπογραφές, πρέπει να ελεγχθούν. Και αν κάποιοι γνώριζαν, πρέπει επιτέλους να εξηγήσουν τι γνώριζαν και πότε.
Και εμείς οι πολίτες έχουμε τη δική μας ευθύνη. Γιατί δεν μπορούμε να απαιτούμε καθαρότητα από τη διοίκηση και την ίδια στιγμή να επιβραβεύουμε με την ψήφο μας την αδιαφάνεια. Δεν μπορούμε να αγανακτούμε στις συζητήσεις μας και να ξεχνάμε τα πάντα την ημέρα των εκλογών.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Η ανοχή δεν είναι αθωότητα. Και η ψήφος δεν είναι λευκή επιταγή.
Φτάνει πια με τις δημόσιες σχέσεις, τις φωτογραφίες, τα πανηγύρια και τις αυτοανακηρύξεις σε σωτήρες του τόπου.
Η Πιερία δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες. Χρειάζεται αλήθεια, διαφάνεια, λογοδοσία και θεσμούς που να λειτουργούν.
Και κάτι τελευταίο: Οι πολίτες δεν πρέπει να ξεχάσουν. Ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε όταν θα αρχίσουν και πάλι οι χειραψίες, οι υποσχέσεις, οι φωτογραφίες και οι προεκλογικές περιοδείες. Να θυμούνται ποιοι μίλησαν, ποιοι ανέλαβαν ευθύνες, ποιοι έδωσαν απαντήσεις και, κυρίως, ποιοι κρύφτηκαν πίσω από τη σιωπή τους.
Γιατί η μνήμη των πολιτών είναι η μόνη πραγματική δύναμη απέναντι στην αλαζονεία της εξουσίας. Και η κάλπη δεν πρέπει να λειτουργεί ως πλυντήριο πολιτικών ευθυνών.
Να μην ξεχάσουμε. Να μην προσπεράσουμε. Να μην τους επιτρέψουμε να θεωρήσουν ότι όλα ξεχνιούνται. Γιατί ένας τόπος δεν καταστρέφεται μόνο από εκείνους που τον εκμεταλλεύονται, αλλά και από εκείνους που τους το επιτρέπουν.
… και…. κύριοι Άρχοντες της Πιερίας για να πάνε κάτω τα φαρμάκια – καφεδάκι ή ποτάκι στο bar «ενοχές» στην Πλ. Ναυαρίνου στη Θεσσαλονίκη (άλλο ένα ένοχο οίκημα – για όποιον κατάλαβε)
