Η επίσκεψη του Κωστή Χατζηδάκη στην Πιερία είχε όλα τα γνώριμα στοιχεία μιας κυβερνητικής περιοδείας: επισκέψεις σε επιχειρήσεις, στο Δημαρχείο Κατερίνης, στο Πολιτιστικό Κέντρο και στο Μουσικό Σχολείο, με κεντρικό μήνυμα την ανάπτυξη, την επιχειρηματικότητα και τα έργα που προχωρούν στον τόπο μας.
Και, πράγματι, η Πιερία έχει ανάγκη από ισχυρές επιχειρήσεις, νέες θέσεις εργασίας, σύγχρονες υποδομές, σχολεία, πολιτισμό. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: πόσο από αυτό που παρουσιάζεται κάθε φορά ως καινούργιο κυβερνητικό έργο είναι πραγματικά καινούργιο; Και κυρίως, πόσο από την πολυδιαφημισμένη ανάπτυξη φτάνει τελικά στην καθημερινότητα των πολλών;
Ας πάρουμε δύο από τα έργα που βρέθηκαν στο επίκεντρο της επίσκεψης.
Το Πολιτιστικό Κέντρο της Κατερίνης δεν είναι έργο που ξεκίνησε χθες. Η χρηματοδότησή του είχε ανακοινωθεί το 2010, με πρόβλεψη τότε να ολοκληρωθεί σε δύο χρόνια. Το 2019 ανακοινωνόταν ξανά ότι θα ήταν έτοιμο σε 18 μήνες. Το 2022 απαιτούνταν ακόμη συμπληρωματικές εργασίες και χρηματοδότηση. Τον Μάρτιο του 2025 ακούσαμε ότι θα παραδιδόταν σε τρεις μήνες και τον Ιούλιο του 2026 υπογράφηκε νέα σύμβαση για τον τεχνολογικό του εξοπλισμό.
Το ίδιο και το Μουσικό Σχολείο. H ανάγκη για ένα αξιοπρεπές κτίριο απασχολεί την τοπική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Η προσπάθεια πέρασε από διαφορετικές κυβερνήσεις, δημοτικές αρχές, βουλευτές, εκπαιδευτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες. Η κατασκευή του είχε ήδη ενταχθεί το 2018 και η διαδικασία μέσω ΣΔΙΤ προχώρησε το 2021.
Καμία κυβέρνηση δεν χρειάζεται να μηδενίζεται όταν συμβάλλει στην ολοκλήρωση ενός έργου. Αλλά και καμία κυβέρνηση δεν δικαιούται να παρουσιάζει μια πολυετή, συλλογική προσπάθεια ενός τόπου σαν να γεννιέται κάθε φορά τη στιγμή που ένας υπουργός στάθηκε μπροστά στις κάμερες.
Αυτό όμως είναι μόνο η τοπική εικόνα ενός μεγαλύτερου ερωτήματος.
Το Σχέδιο Ανάκαμψης κι Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» παρουσιάστηκε, ως η μεγάλη ευκαιρία μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας. Δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, επενδύσεις, ψηφιακός μετασχηματισμός, πράσινη ανάπτυξη, ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Σήμερα, καθώς πλησιάζουμε στο τέλος αυτής της διαδρομής, το ερώτημα δεν μπορεί να είναι απλώς πόσα χρήματα απορροφήθηκαν. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι τι αφήνουν πίσω τους.
Δημιουργήθηκε μια οικονομία πιο παραγωγική και πιο ανθεκτική; Μειώθηκαν οι περιφερειακές ανισότητες; Ενισχύθηκε πραγματικά η μικρομεσαία επιχείρηση; Μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει καλύτερα από τον μισθό του; Μπορεί μια νέα οικογένεια να αντιμετωπίσει το κόστος της στέγης και της καθημερινότητας; Μπορεί ένας νέος άνθρωπος να δει προοπτική στον τόπο του;
Ακόμη και οι κυβερνητικές προβλέψεις για τα χρόνια μετά το Ταμείο Ανάκαμψης, δείχνουν σημαντική επιβράδυνση της ανάπτυξης και των επενδύσεων. Κι αυτό αναπόφευκτα γεννά το ερώτημα αν η τεράστια αυτή εισροή πόρων δημιούργησε πράγματι μια νέα, αυτόνομη αναπτυξιακή δυναμική ή αν η οικονομία θα επιστρέψει σε χαμηλότερες ταχύτητες μόλις κλείσει η ευρωπαϊκή στρόφιγγα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγάλη αντίφαση πίσω από τον ίδιο τον τίτλο: Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Ανάκαμψη για ποιον; Και ανθεκτικότητα τίνος;
Γιατί όταν κάποιοι βλέπουν ισολογισμούς, χρηματοδοτήσεις και επενδυτικά σχέδια να μεγαλώνουν, ενώ για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας η καθημερινότητα μετατρέπεται σε διαρκή άσκηση αντοχής, τότε κάτι δεν πάει καλά.
Η ανάπτυξη μετριέται στο εισόδημα, στην ασφάλεια, στις ευκαιρίες, στα σχολεία που λειτουργούν, στα έργα που ολοκληρώνονται και δεν εγκαινιάζονται ξανά και ξανά, στην προοπτική που αισθάνεται ο πολίτης ότι έχει στον τόπο του.
Η Πιερία δεν χρειάζεται άλλες διαβεβαιώσεις ότι έχει δυνατότητες. Τις γνωρίζουμε. Η Πιερία χρειάζεται οι δυνατότητες αυτές να γίνουν αποτέλεσμα για όλους.
Διαφορετικά το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ανάκαμψη για τους λίγους και δοκιμασία αντοχής για τους πολλούς.
Πρωτοβουλία Μελών
Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης Πιερίας
