Της Μαρίας Βούλγαρη,
Την Κυριακή το βράδυ, 23 Αυγούστου, το Αρχαίο Θέατρο Δίου δεν φιλοξένησε απλώς μια συναυλία. Πήρε φωτιά!
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Νίκος Πορτοκάλογλου απέδειξαν πως το ζωντανό τραγούδι παραμένει μία από τις μεγαλύτερες ανάγκες μας. Δύο διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι συναντήθηκαν στη σκηνή και κούμπωσαν με έναν τρόπο μοναδικό.
Αν η Άλκηστις είναι η φωτιά, ο Νίκος είναι το νερό.
Αν εκείνη είναι η κραυγή, εκείνος είναι ο ψίθυρος.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο γεννήθηκε μια σπάνια χημεία.
Χωρίς εγωισμούς και πρωταγωνισμούς. Μόνο με αμοιβαίο σεβασμό, βαθιά εκτίμηση και κοινή αγάπη για το τραγούδι.
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη μπήκε στη σκηνή σαν κεραυνός. Χόρεψε, κινήθηκε ασταμάτητα, αγκάλιασε το κοινό και κατάφερε να σηκώσει ολόκληρο το θέατρο στο πόδι. Η φωνή της παραμένει ένα μοναδικό «όπλο»: κοφτερή, καθαρή, δυνατή και γεμάτη πάθος. Τόσο στα δικά της τραγούδια όσο και σε εκείνα του Νίκου Πορτοκάλογλου, έδωσε τη δική της ξεχωριστή διάσταση.
Ο Νίκος Πορτοκάλογλου, από την άλλη, ήρθε στη σκηνή με την ηρεμία του ανθρώπου που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Με σταθερό σύντροφο την κιθάρα του, ερμήνευσε με τρυφερότητα και εσωτερικότητα, δημιουργώντας στιγμές που διαπερνούσαν το θέατρο.
Στη «Θάλασσά μου σκοτεινή» και στο «Πάτα σκανδάλη», το Αρχαίο Θέατρο Δίου έγινε μία μεγάλη, ενιαία φωνή.
Οι δύο καλλιτέχνες τραγούδησαν ο ένας τα τραγούδια του άλλου, γέλασαν, πείραξαν ο ένας τον άλλον και μοιράστηκαν με το κοινό σκέψεις για τη φιλία, τον χρόνο που περνά και τη διαρκή ανάγκη να παραμένουμε παιδιά.
Η μπάντα ήταν άψογη. Δυνατή αλλά και ευέλικτη, έδωσε τον απαραίτητο χώρο και στους δύο ερμηνευτές να αναπνεύσουν, να επικοινωνήσουν και να δημιουργήσουν.
Το αποτέλεσμα; Μια συναυλία-γιορτή.
Δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες.
Ένα κατάμεστο Αρχαίο Θέατρο.
Μια βραδιά γεμάτη μουσική, ενέργεια και συναίσθημα.
Τέτοια βράδια είναι που κάνουν το Φεστιβάλ Ολύμπου να ξεχωρίζει.
