Συμπληρώθηκαν 107 χρόνια από τα γεγονότα που μετά τον βάρβαρο ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, με πάνω από 350.000 θύματα και πάνω από 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους, έχουν σηματοδοτηθεί ως Γενοκτονία των Ποντίων, προσφέροντας πολύτιμα ιστορικά και πολιτικά συμπεράσματα για τα φονικά αδιέξοδα που προκαλούν στους λαούς οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και ο εγκλωβισμός στα εθνικιστικά σχέδια που τους περιβάλλουν.
Ήταν 19/5/1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στη Γενοκτονία ήταν: Η άνοδος του τουρκικού αστικού εθνικισμού, καθώς για την ανερχόμενη τουρκική αστική τάξη, που διεκδικούσε το έθνος-κράτος της, το χτύπημα των βασικών ανταγωνιστών της (κυρίως της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης) αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της κυριαρχίας της στον συγκεκριμένο γεωγραφικό – οικονομικό χώρο.
Ήταν ακόμα οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της Ελλάδας, για την οποία, λόγω των βλέψεών της στην ιδιαίτερα πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ο Πόντος ερχόταν σε «δεύτερη μοίρα» και υποτιμήθηκε η οργάνωση ή η βοήθεια οποιασδήποτε μορφής προς αυτόν.
Επίσης, οι επιδιώξεις και επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης του Πόντου, αφού οι ιδιαίτερες -και ενίοτε αντικρουόμενες- επιδιώξεις στους κόλπους της ποντιακής πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ηγεσίας είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά κινήσεις οι οποίες εντέλει άφησαν έκθετο και ανυπεράσπιστο τον ποντιακό λαό, ενώ και οι σφοδρότατοι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης όχι μόνο υπονόμευσαν μια ενδεχόμενη κοινή τους δράση, αλλά συχνά κατέληγαν ακόμα και σε συγκρούσεις μεταξύ ποντιακών και αρμενικών ένοπλων σωμάτων.
Όλα αυτά με φόντο τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, αφού η Γενοκτονία των Ποντίων σχετίζεται άμεσα με τις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα για τη νομή της κλυδωνιζόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Άλλωστε, οι σφαγές, οι εθνοκαθάρσεις, οι προσφυγοποιήσεις, οι αναγκαστικές αφομοιωτικές πολιτικές κ.ο.κ. ήταν κοινός παρονομαστής στα Βαλκάνια και όχι μόνο, όπου οι λαοί πλήρωσαν με το αίμα τους τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις των εθνικών τους αστικών τάξεων.
Με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο να φουντώνει στην ευρύτερη γειτονιά μας και τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να επαναχαράζουν τα σύνορα όλης της περιοχής και με την αστική τάξη της χώρας μας βαθιά μπλεγμένη στους ανταγωνισμούς και στα ευρωατλαντικά σχέδια, ο λαός έχει όλο και μεγαλύτερο συμφέρον να σκύψει με αποφασιστικότητα στα ιστορικά αυτά διδάγματα και να αντιπαλέψει κάθε εμπλοκή του στους επικίνδυνους σχεδιασμούς που θέλουν να τον βυθίσουν, να μη δεχτεί καμία θυσία για τους πολέμους και τους ανταγωνισμούς των εκμεταλλευτών του.
—
Τομεακή Επιτροπή Πιερίας του ΚΚΕ
