Του Αντώνη Ζαρκανέλα,*
Ο Σύνδεσμος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας και οι οικογένειες των Θυμάτων πεσόντων Χωροφυλάκων και Στρατιωτών που υπερασπίζονταν την Πατρίδα και τη Δημοκρατία, εδώ και πάνω από 60 χρόνια, τιμούν κάθε χρόνο την επέτειο της επίθεσης των Κομμουνιστών στο Λιτόχωρο, τα ξημερώματα της 31ης Μαρτίου 1946 που ήταν ημέρα εθνικών εκλογών, των πρώτων μετά τις τελευταίες εκλογές του 1936. Οι εθνικές εκλογές, παρά τις προβλέψεις της Συμφωνίας της Βάρκιζας, προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, μετά από σύμφωνη γνώμη των κομμάτων, και με απόφαση της Κυβέρνησης ορίσθηκε η ημερομηνία των εκλογών και το εκλογικό σύστημα της Απλής Αναλογικής.
Η επέτειος αυτή είναι ένα μνημόσυνο-προσκλητήριο στη μνήμη 9 νέων χωροφυλάκων που, μαζί με έναν διασωθέντα συνάδελφό τους, μόλις είχαν τοποθετηθεί στην Κατερίνη αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από τη σχολή χωροφυλάκων και στάλθηκαν κατευθείαν στο Λιτόχωρο, καθώς και στη μνήμη δύο εφέδρων λοχίων και ενός στρατιώτη οι οποίοι, μαζί με άλλους στρατευμένους, τους είχε ανατεθεί, όπως συνηθιζόταν τότε, η φρούρηση των εκλογικών τμημάτων. Κατά την επέτειο αυτή, όμως, τιμάται και η μνήμη μιας ταπεινής καθαρίστριας της Κοινότητας Λιτοχώρου η οποία είχε εντολή από τον Κοινοτάρχη να ετοιμάσει τον χώρο και να υποδεχθεί τους Χωροφύλακες, να τους ετοιμάσει ένα τσάι, έναν καφέ… Είχε μαζί της και την κόρη της, η οποία γλύτωσε, σοβαρά τραυματισμένη…
Μέχρι σήμερα, η εκδήλωση αυτή πραγματοποιούνταν από τον Σύνδεσμο Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας με την απαιτούμενη τιμή, σοβαρότητα, συνέπεια, πάντα ειρηνικά και πάντα, κατά την Εκκλησία, την τελευταία Κυριακή πριν από την ημερομηνία του ιστορικού συμβάντος και του θανάτου τους. Όμως, φέτος, παραδόξως, ενώ υπήρξε έγκαιρη και διά του τύπου ενημέρωση από τον Σύνδεσμο για πραγματοποίηση της εκδήλωσης την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026, ξαφνικά στις 10 Μαρίου ανακοινώνεται από τον ίδιο Σύνδεσμο, με “ορθή επανάληψη”, ότι δεν θα γίνει την Κυριακή 29 Μαρτίου όπως είχε ανακοινωθεί, αλλά το Σάββατο 28 του μηνός. Και αυτό, διότι ξαφνικά το ΚΚΕ αποφάσισε να γιορτάσει, σε άλλο σημείο και όχι στην Εκκλησία και στο Ηρώο Λιτοχώρου, τα ογδόντα χρόνια από την ίδρυση του κομματικού του στρατού, του επονομαζόμενου «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας». Ενός στρατού κομματικού που ήρθε αντιμέτωπος με τον Εθνικό Στρατό μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Αυτός, λοιπόν, ο λεγόμενος «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» αιματοκύλησε τον τόπο και απείλησε την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας, με βάση την απόφαση της 5ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ (30 Ιανουαρίου 1949) μετά από εισήγηση του Ν. Ζαχαριάδη. Πρόκειται για έναν «στρατό» και μια ανταρσία που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από το Ελληνικό κράτος, σε αντίθεση, βέβαια, με τον ΕΛΑΣ και την Εθνική Αντίσταση που στο σύνολό της αναγνωρίστηκε και αφορά αυστηρά και μόνον την περίοδο της Κατοχής. Δηλαδή, από την ημέρα εμφάνισης του πρώτου Γερμανού στρατιώτη στην Αθήνα, τη Δευτέρα 28 Απριλίου 1941 μέχρι τη 12η Οκτωβρίου 1944, όταν και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης εγκατέλειπε την Πρωτεύουσα.
Διερωτάται όμως κάποιος: Είναι τυχαία η εμμονή του ΚΚΕ να γίνει ο εορτασμός της ίδρυσης του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» εννέα μήνες πριν την επέτειο της ίδρυσής του και μάλιστα κατά την Κυριακή 29 Μαρτίου, δύο ημέρες πριν από την άνανδρη επίθεση των Κομμουνιστών στο Λιτόχωρο, ξημερώματα της ημέρας των Εθνικών Εκλογών της 31ης Μαρτίου 1946; Είναι δυνατόν να εμμένει στον κοινό εορτασμό μιας ημέρας κομματικής υπερηφάνειας όπως είναι η ημέρα δημιουργίας ενός «επαναστατικού στρατού» με μιαν επίθεση εναντίον επαρχιακού αστυνομικού σταθμού; Πρόκειται για μιαν επίθεση που το ίδιο το ΚΚΕ, δια του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της Δευτέρας 1ης Απριλίου 1946, την επομένη των εκλογών, προσπάθησε να συγκαλύψει και να υποβαθμίσει αυτή την άνανδρη επίθεση παρουσιάζοντάς την ως δήθεν «σκηνοθεσία» της Κυβέρνησης. Ταυτόχρονα όμως παρουσίαζε την περιοχή, χωρίς λόγο και αιτία, ότι υπέφερε από κάποια «φιλοβασιλική συμμορία» και ειδικά το Λιτόχωρο ότι υπέφερε από την τρομοκρατία που συντόνιζε «ένας κτηνάνθρωπος ανθυπασπιστής της Χωροφυλακής», σαν να παραδέχονταν το ΚΚΕ την ευθύνη της πράξης του. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία ότι το ΚΚΕ όχι μόνον αποδέχεται την ευθύνη της επίθεσης αλλά επιδιώκει και να τα «ενοποιήσει»…και μακροχρόνια να τα νομιμοποιήσει.
Η απότιση τιμής στους νεκρούς του Έθνους και του καθήκοντος έπρεπε να είναι διαρκής υποχρέωση του Κράτους. Το Κράτος, φοβικό και ψοφοδεές, όχι μόνον δεν τολμάει να θυμάται τις μεγάλες στιγμές του Έθνους, αλλά έχει καταργήσει και εκείνες που είχε το ίδιο θεσμοθετήσει, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης και μονομερούς λήθης όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε…
Το Κράτος όχι μόνον δεν τιμά τους νεκρούς του οργανώνοντας το ίδιο ή/και με ευθύνη των περιφερειακών ή των τοπικών υπηρεσιών του αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις των «πεσόντων για την Πατρίδα, στο Καθήκον κρατικών λειτουργών», αλλά δείχνει και ωσάν να φοβάται…να αναλάβει το δικό του χρέος αποστέλλοντας έστω έναν εκπρόσωπό του, σε μνημόσυνα που κάνουν οι αντίστοιχες επαγγελματικές – συνδικαλιστικές οργανώσεις. Και το χειρότερο, τις απαγορεύει ή τις μεταθέτει χωρίς σοβαρά επιχειρήματα και λογικές εξηγήσεις.
* Ο Αντώνης Ι. Ζαρκανέλας είναι π. Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης Νομαρχίας Θεσσαλονίκης
