Ταξιδεύω αυτή τη στιγμή στη γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη, IC 50, και βρίσκομαι στο βαγόνι του κυλικείου ενός σύγχρονου (λέμε τώρα) ελληνικού τρένου. Θέρμανση: ανύπαρκτη, γιατί προφανώς το κρύο θεωρείται εμπειρία. Ο επιβάτης που κάθεται δίπλα μου, βρήκε τη λύση …
Η γυάλινη πόρτα προς τις θέσεις της Α’ κατηγορίες δεν κλείνει – οι μεντεσέδες έχουν παραδώσει πνεύμα, αλλά ποιος τους χρειάζεται άλλωστε.
Αν τολμήσεις να πάρεις καφέ και υπάρχει έστω ένας άνθρωπος μπροστά σου, υπολόγισε τουλάχιστον 10 λεπτά αναμονής· όχι επειδή υπάρχει κοσμοσυρροή, αλλά γιατί ο χρόνος εδώ κυλά διαφορετικά.
Και φυσικά, WiFi δεν υπάρχει πουθενά στο τρένο, γιατί να έχεις σύνδεση το 2026 όταν μπορείς απλώς να κοιτάς το κενό και να σκέφτεσαι τις επιλογές ζωής που σε έφεραν εδώ.
Για να μην μιλήσουμε για τα μειωμένα δρομολόγια.
Ελλάδα: ταξιδεύεις στον χώρο, αλλά κυρίως στον χρόνο, ελπίζοντας να φθάσεις ..
