Η νόσος του … γαϊδάρου: Αχαριστία – αγνωμοσύνη (video)

82

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

Ο λυρικός Καλλίμαχος έγραψε σε έναν ύμνο του: “Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε!”, ενώ ο Θεόφραστος, στους Χαρακτήρες του, γενικεύει: “Η αχαριστία είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να βγάλει κάποιος από μέσα του και μεγάλη πληγή και πόνος για τον αποδέκτη της, ειδικά όταν έχει δώσει τα πάντα από αγάπη”. Ο Πλάτων ασχολούμενος με την πλευρά του ευεργετήσαντος σημείωνε: “Είναι οδυνηρό να ακούς να σε κακολογούν μετά από μια ευεργεσία που έκανες” κι ο Ξενοφών προχωρώντας πιο πέρα δογματίζει: “Επακόλουθο της αχαριστίας είναι η αναισχυντία”.  Τέλος, πολύ σοφά, ο Μάρκ Τουαίην σημειώνει: “Αν περιμαζέψεις έναν πεινασμένο σκύλο και τον ταΐσεις, δεν πρόκειται να σε δαγκώσει. Αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο σκύλο και τον άνθρωπο»….

Όμως, παρ’ όλα αυτά, από τους περισσότερους οι αγνώμονες θεωρούνται κατώτεροι των ζώων που συχνά δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους στον άνθρωπο με συγκινητικό τρόπο. Ακόμη οι αγνώμονες απογοητεύουν τους ευεργέτες, σε κάθε σκέψη τους για να κάνουν κάποιο καλό μελλοντικά. Άρα η αγνωμοσύνη είναι αντικοινωνική εκδήλωση. Η αχαριστία κλιμακώνεται σε δύο μορφές. Στην πρώτη ο αχάριστος παραλείπει το καθήκον της ευχαριστίας, ενώ στη δεύτερη ο αγνώμων δείχνει εχθρική στάση προς τον ευεργέτη του, πράγμα πολύ χειρότερο, καλύτερα δαιμονικό….

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: Κατά την Αγία Γραφή, οι πρωτόπλαστοι εξέπεσαν λόγω και της αγνωμοσύνης τους προς τον Θεό. … Στην Κ. Διαθήκη ο Χριστός εκφράσθηκε με πικρία για τους εννέα λεπρούς, που σε αντίθεση με τον δέκατο, δεν επέστρεψαν να ευχαριστήσουν το Θεό για τη θεραπεία τους (Λουκ. ιζ΄ 17). Μα άλλωστε, ο Ίδιος ο Κύριος αντί τού μάννα, με το οποίο εξέθρεψε τον Ισραήλ, δεν εισέπραξε χολή και σταυρικό θάνατο: Για τον πιστό χριστιανό η ευγνωμοσύνη είναι έργο δικαιοσύνης που εκδηλώνεται λόγοις και έργοις, όχι όμως για εξόφληση της ηθικής υποχρέωσης, αλλά σαν ένδειξη ευγενικής διάθεσης. ….

ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ: Η ιστορία της “πολιτικής αχαριστίας” είναι παρούσα πάντα στο νεοελληνικό κράτος. Αρκεί να θυμηθούμε το Νικηταρά τον Τουρκοφάγο. Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, ήταν απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες του ’21. Ως γνωστόν, τα κομματικά πάθη και τα συμφέροντα της μεταπελευθερωτικής εποχής, οδήγησαν αρκετούς ήρωες του Αγώνα στο περιθώριο και τη φυλακή (Κολοκοτρώνης). Ένας απ’ αυτούς τους ήρωες ήταν κι ο Νικηταράς, που «θήτευσε» στο Παλαμήδι και στις φυλακές Αιγίνης, βάσει κατηγοριών περί δήθεν συνωμοσίας εναντίον του Όθωνα. Αναφέρεται ένα περιστατικό, που αναδεικνύει την ηθική του ήρωα και την κρατική αχαριστία. Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς [1841], του δόθηκε μια πενιχρή σύνταξη. Η αρμόδια αρχή που χορηγούσε θέσεις επαιτείας, είχε ορίσει για μια ορισμένη μέρα (Παρασκευή) στον ήρωα επαίτη, μια θέση κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε “ευγνωμόνως” να επαιτεί! Όταν το έμαθε κάποιος ξένος πρέσβης, πήγε στο σημείο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς τον είδε, μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του. “Τι κάνετε στρατηγέ μου;” ρώτησε ο ξένος. “Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα”, απάντησε εκείνος υπερήφανα. “Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο”; επέμενε ο ξένος. “Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος”, απάντησε ο Νικηταράς. Ο ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας, άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο και φώναξε: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». Στις 25/9/1849, ο γενναίος και έντιμος ήρωας, πεθαίνει πάμφτωχος, ξεχασμένος. Τελικά οι Έλληνες δεν αλλάζουμε ποτέ. Πάντα η πατρίδα, καλύτερα οι αχάριστες “κεφαλές” της πατρίδας θα τρώνε τα παιδιά της.

larissanet.gr