Σοφία Μπεκατώρου : η Ολυμπιονίκης συγκλονίζει

54

Στις 20 Δεκεμβρίου η Σοφία Μπεκατώρου μιλώντας στο marieclaire, αποκάλυψε για πρώτη φορά δημόσια ότι είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από παράγοντα της Ομοσπονδίας, ενώ με νέες της δηλώσεις για το συγκεκριμένο θέμα η δις Ολυμπιονίκης έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων σε όλη την ελληνική κοινωνία”.

«Του είπα όχι, αλλά…»
»Του είπα όχι, του επανέλαβα ότι δεν θέλω να προχωρήσω και εκείνος με ψεύτικα γλυκόλογα έλεγε ότι δεν είναι τίποτα, κάνοντας χιούμορ. Έλεγε ότι θα σταματήσει αν δεν το θέλω, όμως δεν σταμάτησε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλαμένη και ντροπιασμένη, έφυγα από το δωμάτιο όταν αυτός ολοκλήρωσε και σηκώθηκε από πάνω μου. Γύρισα στο δωμάτιό μου, όπου η συναθλήτριά μου κοιμόταν ανυποψίαστη. Έκανα μπάνιο, ένιωθα βρώμικη, εξαντλημένη, ταπεινωμένη και ανίκανη να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου. Ενώ είχαμε μόλις αποκτήσει το δικαίωμα στο όνειρο με την Αιμιλία, αν εγώ μιλούσα για ό,τι μου συνέβη, μπορεί αυτό να κατέρρεε.

Δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό το συναίσθημα και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την ομάδα μου, γιατί μπορεί να μας δίχαζε. Η ομάδα μας, που συμπεριλάμβανε και την ανδρική, βρισκόταν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί ισορροπίας και δεν υπήρχαν δυνατοί δεσμοί που θα μπορούσαν να με κάνουν να μιλήσω ανοιχτά.

Ο δε προπονητής μας ήταν 25 χρόνων, αρκετά συναισθηματικός και άπειρος σε θέματα διαχείρισης κρίσεων. Επίσης, τότε, δεν είχαμε κάποια συνεργασία με αθλητική ψυχολόγο και φυσικά δεν θα μιλούσα ποτέ στους γονείς μου, γιατί θα με σταμάταγαν από την ιστιοπλοΐα. Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δε συνέβη τίποτα. Έκλαψα πολύ και όταν ξύπνησα άρχισα μία παράσταση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Με πολλή δουλειά, θεραπεία και ανάλυση κατάφερα να αναλάβω το βάρος της ευθύνης μου, το να μην μιλήσω τότε, ώστε να απομακρυνθεί αυτός ο παράγοντας εκτός αθλητικών χώρων.

Αυτός ο μισάνθρωπος, που δεν είχε όρια, εκμεταλλεύτηκε καταστάσεις, τη συναισθηματική μου ευφορία και την προσήλωση στον στόχο μου. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της ομάδας μας, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε μεγάλη συνοχή και δύναμη, τη θεσμική του θέση, ώστε να ικανοποιήσει το αρρωστημένο του ένστικτο.

Ο μόνος στον οποίο κατάφερα να ανοιχτώ ήταν ο δεσμός που διατηρούσα τότε, από τον οποίο επίσης ζήτησα να μην αντιδράσει, καθώς ήταν κι αυτός αθλητής.

Ο Χ ουδέποτε δήλωσε μετάνοια ή άλλαξε τον τρόπο που λειτουργούσε. Με την αλλαγή της στάσης μου και την ψυχρότητά μου έγινε ειρωνικός και σε γενικές γραμμές αμφισβήτησε τις ικανότητες και τις επιδόσεις μου, σε κάθε δυνατή ευκαιρία, λέγοντας ότι οι νεότεροι αθλητές πρέπει να έχουν πλέον ευκαιρίες και όχι αυτοί των οποίων η καριέρα τους βρίσκεται στη δύση της. Τη νοοτροπία αυτή υιοθέτησε από το 1999 μέχρι το 2019. Στο διάστημα αυτό έχω πετύχει τις περισσότερες διακρίσεις για τη χώρα μας στην ιστιοπλοΐα, έχοντας όμως χάσει το σημαντικότερο αγαθό ως προσωπικότητα: την αγάπη προς τον εαυτό μου»!

Έκτοτε μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν οι εξελίξεις στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού.


Ο Αδαμόπουλος βρίσκεται στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΙΟ από τη δεκαετία του ‘90, όπως και σχεδόν το σύνολο των διοικούντων της Ομοσπονδίας κι από τον Ιούνιο του 1997 εκτελεί χρέη αντιπροέδρου υπό την προεδρία του Αντώνη Δημητρακόπουλου (η συγκεκριμένη παράταξη έχει 7 διαδοχικές θητείες!!!). Μάλιστα υπήρχαν πληροφορίες που τον ήθελαν να είναι υποψήφιος πρόεδρος στις επερχόμενες εκλογές της Ομοσπονδίας, ωστόσο άνθρωποι του χώρου έλεγαν ότι τελικά είχε αποδεχθεί να στηρίξει την υποψηφιότητα της Νίκης Αναστασίου με τον ίδιο να συνεχίζει ως γραμματέας. Ωστόσο μετά τις τελευταίες εξελίξεις μάλλον θα πρέπει να θεωρείται απίθανο να συνεχίσει να βρίσκεται στα πράγματα.

Η πρώτη αντίδρασή του

Από την πλευρά του, με δήλωση του ο κ. Αδαμόπουλος ζητά από την Πολιτεία, τους θεσμικούς φορείς, και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης “να σεβαστούν πρώτα την οικογένειά μου, τα παιδιά και τα εγγόνια μου”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά αναφέρει:

“Είναι αναμενόμενο καταγγελίες που εισφέρονται εις βάρος μου από δημόσιο πρόσωπο, μεγάλης αναγνωρισιμότητας και ευρείας κοινωνικής απήχησης, να συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, να δημιουργούν αισθήματα συμπόνοιας για την καταγγέλλουσα και αποστροφής για τον φερόμενο “θύτη”.

” Ωστόσο αποτελεί ελάχιστη κατάκτηση κάθε δημοκρατικού κράτους δικαίου και αντίστοιχη υποχρέωση των θεσμικών του φορέων, και των ΜΜΕ να μη στοχοποιούν πρόσωπα, να μην διακινούν τις φωτογραφίες τους, και να μην έχουν ήδη καταδικάσει τον δήθεν “θύτη”, προτού του δοθεί η ευκαιρία να εκφέρει τη δική του άποψη για γεγονότα που δημοσιοποιήθηκαν από τρίτους. Όλα αυτά που η Δικαιοσύνη ως πρωταρχικά αρμόδιος φορέας σέβεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις εν προκειμένω έχουν ήδη παραβιαστεί από τους όψιμους μιμητές της, που την υποκαθιστούν στο έργο της.

” Καλώ την Πολιτεία, τους θεσμικούς φορείς, και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να σεβαστούν πρώτα την οικογένειά μου, τα παιδιά και τα εγγόνια μου, να αναμείνουν όσα υποχρεούμαι πλέον να εισφέρω σε κάθε αρμόδια αρχή και να υποστούν από κάθε ενέργεια που θα θυματοποιήσει περαιτέρω μέλη της οικογενείας μου και εμένα προσωπικά”.

Παρεμβαίνει η Εισαγγελία για τις καταγγελίες Μπεκατώρου

Τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης θα διατάξει τη Δευτέρα η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Σωτηρία Παπαγεωργακοπούλου, μετά τον σάλο που έχει ξεσπάσει από τις καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου. Σύμφωνα με πληροφορίες του ethnos.gr, η τροπή που έχει πάρει η υπόθεση οδηγεί τη Δικαιοσύνη να ανοίξει τη δικογραφία προκειμένου να παρακινηθούν κι άλλες αθλήτριες που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση να προσέλθουν στις Αρχές και να το καταθέσουν.

ΝΔ: Ανεστάλη η κομματική ιδιότητα του κ. Αδαμόπουλου

“Από την πρώτη στιγμή που έγιναν οι συγκεκριμένες επώνυμες καταγγελίες, ο Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας κ. Γ. Στεργίου αποφάσισε την αναστολή της κομματικής ιδιότητας του κ. Αδαμόπουλου και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτήν”, επεσήμανε από την πλευρά η Νέα Δημοκρατία.

Σπάνε τη σιωπή τους

Εν τω μεταξύ, μετά τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου, προχώρησαν σε αποκαλύψεις σεξουαλικής παρενόχλησης η διεθνής πολίστρια Μάνια Μπίκοφ και η κολυμβήτρια τεχνικής κολύμβησης Ραμπέα Ιατρίδου. Η διεθνής πολίστρια Μάνια Μπίκοφ μοιράστηκε μέσω της σελίδας της στο Facebook τη δική της τραυματική εμπειρία που βίωσε σε μικρή ηλικία επισκεπτόμενη γιατρό ο οποίος θα τη βοηθούσε να ξεπεράσει τραυματισμό στον ώμο.

Η ανάρτηση της Μάνιας Μπίκοφ:

Μια γυναίκα βρίσκει το θάρρος και δημόσια μιλά για τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη χρόνια πριν κ αντί αυτό να αφυπνίσει, ταρακουνήσει, προβληματίσει κάθε έναν, ειδικά του χώρου του αθλήματος της, η ίδια δέχεται πλήθος μηνυμάτων που εμμέσως πλην σαφώς την κρίνουν γιατί της πήρε τόσα χρόνια, ότι τα ήθελε, ότι το κάνει για την δημοσιότητα.

Είστε όλοι τραγικοί.. Οι γυναίκες δε, που σχολιάζετε στο ίδιο μήκος κύματος είστε εμετικές.

Ξέρετε πόσο δύναμη χρειάζεται να αποδεχθείς αρχικά ότι είσαι θύμα βίας και να το πεις;

Έχετε σκεφτεί πόσο δύσκολο είναι να πρέπει να χειριστείς και την βία αλλά και όλους όσους σε κρίνουν;

Έχετε μπει σε αυτήν τη θέση? Όπου το θύμα, ζει με τον φόβο; όπου δεν τολμά να ζητήσει βοήθεια γιατί ξέρει πως θα είναι αβοήθητη;

Η Σοφία Μπεκατώρου μια σπουδαία αθλήτρια και γυναίκα μέσα από αυτήν την εξομολόγηση της ξεκλείδωσε πολλά κουτάκια μνήμης.

Περίμενα σήμερα να υπάρχει υποστήριξη από τον χώρο. Δεν την είδα.

Εγώ λοιπόν Σοφία,, με αφορμή την δική σου ιστορία θα πω μια ακόμη.. 28-30 χρόνια πριν, όταν ήμουν εν ενεργεία αθλήτρια της υδατοσφαίρισης εμφανίστηκε ένας τραυματισμός στον ώμο. Ήμασταν σε προετοιμασία με την εθνική ομάδα ο πόνος επέμενε, με έστειλαν στον γιατρό. Δεν ήμουν μόνη, ήταν ακόμη 1-2 συναθλήτριες με παρόμοια θέματα.

Στις 3-4 επισκέψεις στον “γιατρό” αυτό, στην εξέταση και στις ενέσεις ενζύμων που μου έκανε για να βγάζω την προπόνηση ΠΑΝΤΑ μου ζητούσε να κατεβάσω το μαγιό μου. Ο τραυματισμός μου ήταν στο δεξί ώμο.

Την πρώτη φορά το έκανα, με αιφνιδίασε, δεν ήξερα γιατί το ζήτησε. Όταν βγήκα ρώτησα τις άλλες, μου είπαν ότι κ σε αυτές κάτι ανάλογο είχε ζητήσει. Δε μίλησα σε κάποιον άλλον. Στην επόμενη επίσκεψη το ίδιο. Τον κοίταξα κατάματα και τον ρώτησα γιατί; Αφού τον ώμο μου θα δείτε.. Μου απάντησε με υφάκι “γιατί, ντρέπεσαι;” Ήταν ο τοπ γιατρός, με έστειλε η ομάδα, φοβόμουν αν μιλούσα θα έχανα τη θέση μου στην ομάδα.. Πήγα ακόμη 2 φορές, αρνήθηκα να κ ξανακατεβάσω το μαγιό μου. Στη συνέχεια δεν ξαναπήγα ΠΟΤΕ, ανέλαβε το σωματείο μου κ με έστειλε σε άλλους γιατρούς.

Με αφορμή τα λόγια σου Σοφία, σήμερα το ξέθαψα από τη μνήμη μου

Ήμουν μια αθλήτρια που ζούσα μόνη μου στην Αθήνα κ αγωνιζόμουν για το όνειρο μου.

Άλλες εποχές τότε.

Τώρα αν κάτι ανάλογο συνέβαινε στα παιδιά μου, θα γινόμουν αγρίμι.

Με αφορμή τα λόγια σου Σοφία, θα τους μιλήσω ξανά για την βία, ειδικά για την σεξουαλικη..

Σ ευχαριστώ λοιπόν και σου βγάζω το καπελο.

Η αποκάλυψη της Ιατρίδου

Λίγες ώρες αργότερα από τη Μάνια Μπίκοφ ήρθε και η ανάρτηση της κολυμβήτριας Ραμπέας Ιατρίδου η οποία αποκάλυψε την εμπειρία της με γιατρό που την εξέταζε γυμνή χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.

Η ανάρτηση της:

H αποκάλυψη της σεξουαλικής κακοποίησης της Ολυμπιονίκη μας Σοφία Μπεκατώρου έσκασε σαν βόμβα λες και τα εγκλήματα αυτής της κατηγορίας είναι κάτι σπάνιο για την “πολιτισμένη” κοινωνία μας και όλοι δήλωσαν σοκαρισμένοι που ο Ελληνικός πρωταθλητισμός δεν είναι αγνός και δεν στελεχώνεται από ενάρετους ανθρώπους…

Μετά το σοκ η βροχή του εύκολου σχολιασμού και η ευκαιρία των πολλών να κρίνουν πίσω από τα πληκτρολόγιά τους και αρκετών κομπλεξικών να νιώσουν ανώτεροι κατηγορώντας το θύμα είτε ευθέως είτε με υπονοούμενα για τον χρόνο που διάλεξε να δημοσιοποιήσει την ιστορία της.

Στην ανάγνωση της ιστορίας της έμεινα για ώρες σιωπηλή. Σκέφτηκα πόσα έχει πετύχει αυτή η γυναικάρα με το εθνόσημο στο στήθος της και στα πανιά της και προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση της. Σκέφτηκα πως θα αισθανόμουν, τι θα σκεφτόμουν, τι θα έκανα. Τι θα επέλεγα να κάνω και πως θα το έπνιγα μέσα μου.. Σίγουρα δεν μπορείς να το νιώσεις σκέφτηκα αν δεν το έχεις ζήσει..

Την επόμενη ημέρα ήρθε η ανάρτηση της φίλης Μάνιας Μπίκοφ για τον γιατρό της εθνικής υδατοσφαίρισης που υποχρέωνε τις αθλήτριες να κατεβάζουν το μαγιό τους, να ταράξει τα δικά μου νερά με μια αλυσιδωτή αντίδραση που με πήγε πολλά χρόνια πίσω, σαν μια πτώση μια τσουλήθρα που δεν μπόρεσα να σταματήσω πριν προσγειωθώ σε ένα ιατρείο της Θεσσσαλονίκης, σχεδον 27 χρόνια πριν.

Στη διάρκεια της αθλητικής μου καριέρας είχα μόνο άνδρες προπονητές και συνοδούς στις αποστολές και ήταν όλοι τους άψογοι, δεν είχα ποτέ παράπονο.

“Ο γιατρός, μου ζήτησε να μείνω με το εσώρουχο”

Λίγο πριν τα 19 μου, στην επανεκκίνηση εντατικών προπονήσεων μετά από ολιγόμηνη παύση για τις πανελλαδικές εξετάσεις σε μια στιγμή ανωριμότητας στο γυμναστήριο του Τζίμη Σαμαρά, χωρίς καλό ζέσταμα δέχτηκα μια πρόκληση για μια άσκηση που κατέληξε σε άσχημη θλάση του δικεφάλου του δεξιού ποδιού. Κάλεσα αμέσως τον αθλίατρο που με παρακολουθούσε αλλά λόγω φόρτου θα με έβλεπε το επόμενο απόγευμα αργά. Ο φόβος μου πως κάτι κακό έχει γίνει με οδήγησε να κλείσω ραντεβού και σε ορθοπεδικό του ασφαλιστικού φορέα κοντά στο σπίτι.. Ο γιατρός, μου ζήτησε αμέσως να μείνω με το εσώρουχο. Αφού έκανε σύντομες ερωτήσεις και με εξέτασε στο ειδικό κρεβάτι πιάνοντας συνεχώς το σώμα μου σε σημεία που δεν δικαιολογούσε η εξέταση, μου ζήτησε να σηκωθώ και να σκύψω. Στάθηκα αντικριστά του και πήγα να σκύψω εμπρός. Οχι μου είπε, όχι έτσι, θα γυρίσεις και θα σκύψεις μπροστά μου. Είχα πανικοβληθεί, το ένιωθα τελείως λάθος αλλά δεν ήξερα πως να αντιδράσω, το όχι είχε κολλήσει σαν λυγμός στο λαιμό μου και δεν κατάφερε να βγει. Εκανα αυτό που μου ζήτησε και ο σιχαμένος στάθηκε ακριβώς πίσω μου και χούφτωσε με πρόφαση την εξέταση μηρούς και γλουτούς, Με ένα εξίσου σιχαμένο χαμόγελο μου συνταγογράφησε λίγο μετά φάρμακα. Μόλις έκλεισα την πόρτα πίσω μου ξέσπασα σε κλάμα και έσκισα τη συνταγή σε χιλιάδες κομματάκια. Εκανα ώρα να γυρίσω στο σπίτι μέχρι να μη φαίνεται το κλάμα μου γιατι αν έλεγα τι έγινε ο πατέρας μου θα πήγαινε και θα τον πετούσε από το μπαλκόνι αφού πρώτα τον είχε κάνει τόπι στο ξύλο..

Το ίδιο βράδυ πήγα στο ιατρείο του αθλίατρου μου σαν φοβισμένο κουτάβι.. “Βγάζουμε παπουτσάκια και καλτσούλες και ανεβαίνουμε στο κρεβατάκι” μου είπε γλυκά. “Γιατρέ να βγάλω τη φόρμα;” “Όχι βέβαια” απάντησε ήρεμα, “δε χρειάζεται για την εξέταση”. Η εξέταση περιλάμβανε εντολές κίνησης, εκτέλεση και ακόλουθη ερώτηση για το είδος και την ένταση του πόνου και το μόνο που άγγιξε ήταν ο αστράγαλος και η κνήμη μου για να διορθώσει κίνηση.. Με τις θεραπείες και την αγωγή σε λίγες ημέρες ήμουν πάλι σε θέση να κολυμπήσω αλλά το σκηνικό στον πρώτο γιατρό έκανα χρόνια να το ξεπεράσω και ο τρόπος που διάλεξα για να το διαχειριστώ ήταν να το διακωμωδήσω ώσπου τελικά το ξέχασα. Ημουν μικρή, φοβισμένη και εντελώς άβγαλτη.

Με αφορμή την εξιστόρησή σου Μάνια, που με αφορμή την εξιστόρηση της Σοφίας, το ξέθαψες από τη μνήμη σου, το ξέθαψα κι εγώ από τη δική μου.. Σαφώς και δεν εξισώνεται σε καμία περίπτωση με αυτή ενός βιασμού αλλά η παρενόχληση και η κακοποίηση ανεξάρτητα από την βαρύτητα του περιστατικού γεμίζουν με αισθήματα ντροπής το θύμα.

Πολύ φοβάμαι πως πολλές αθλήτριες έχουν ανάλογες ή πολύ πιο σοβαρές ιστορίες να διηγηθούν. Το λάθος δεν είναι ότι πνίξαμε τις ιστορίες μέσα μας. Το λάθος είναι ότι δεν είχαμε την αίσθηση ότι θα μας (υπο)στηρίξουν για να τις πούμε και φυσικά φοβόμασταν τον σχολιασμό και την κριτική από τους “δικαστές” γι’ αυτό δεν είχαμε το θάρρος. Η κάθε γυναίκα χρειάζεται τη στήριξη μας αν και όταν αποφασίσει να μιλήσει, όταν βρει το θάρρος μέσα της.